De opkomst van psychedelische educatie aan universiteiten

Laten we beginnen met het landschap voor studenten die geïnteresseerd zijn in het vakgebied van psychedelica. Het is een snel evoluerende ruimte, maar er is nog veel werk aan de winkel. Neem bijvoorbeeld Marissa Brinkman. Ze was een bachelorstudent aan de Florida International University en had, net als veel andere studenten, haar eigen diepgaande psychedelische ervaringen gehad. Wat ze destijds niet wist, was dat een legitieme carrière in dit veld überhaupt een optie was.

Dat veranderde echter op het moment dat ze zich inschreef voor een cursus over de wetenschap van psychedelica. Dit was niet zomaar een typisch college; het ging diep in op de manier waarop psychedelica de hersenen beïnvloeden en hun bredere invloed op de Amerikaanse cultuur. De cursus bracht zelfs gastsprekers met uiteenlopende achtergronden samen, van chemici tot advocaten. Voor Marissa was dit een eyeopener. Ze zegt: “Het liet me echt zien dat dit een legitiem beroep is. Ik weet dat dit iets is wat ik wil doen.”

Inmiddels is ze afgestudeerd in bestuurskunde en duurzaamheid. Haar doel? Legaal paddenstoelen kweken en pleiten voor psychedelica. En daar stopt ze niet — Marissa is ook de Director of Community Engagement voor het Intercollegiate Psychedelics Network (IPN). Dit is een door studenten geleid initiatief dat online lezingen, virtuele conferenties, workshops over mogelijkheden in de masterfase en zelfs een vacaturebank biedt voor studenten die in dit veld willen doorbreken.

Wat hier interessant is, is dat het IPN inspringt om een gat te vullen. Hoewel we hebben gezien dat universiteiten in de VS cursussen en zelfs opleidingen gerelateerd aan cannabis hebben geïntroduceerd, hebben psychedelica dat niveau van brede academische acceptatie nog niet helemaal bereikt. Maar het beweegt wel in die richting. Volgens Victor Pablo Acero, de Director of Internal Operations van het IPN, maken ze het studenten duidelijk: “Je kunt hier een carrière opbouwen; er is ondersteuning; je kunt iets betekenisvols doen in deze sector.”

We zien de opkomst van psychedelische onderzoekscentra bij grote instellingen. Johns Hopkins gaf in 2019 het startschot met hun Center for Psychedelic and Consciousness Research. NYU, de University of Michigan en Ohio State University zijn sindsdien gevolgd. Zelfs Columbia en de University of Pennsylvania ontwikkelen programma’s die gericht zijn op het opleiden van verpleegkundigen en maatschappelijk werkers over psychedelica. En dan is er nog de University of Wisconsin-Madison, die een Master of Science in Pharmaceutical Sciences lanceerde met een focus op Psychoactive Pharmaceutical Investigation.

Maar hier wordt het lastig: de meeste van deze programma’s zijn ontworpen voor masterstudenten, professionals of onderzoekers. Dat laat bachelorstudenten achter met beperkte mogelijkheden. Uma Chatterjee, de Director of Media van het IPN en een masterstudent neurowetenschappen aan de University of Texas in Dallas, wijst hierop. Haar school biedt bijvoorbeeld niet veel op het gebied van psychedelische educatie. Als gevolg daarvan brengt ze het onderwerp ter sprake in elke presentatie die ze kan geven. “Ik moet er bij elke gelegenheid over presenteren,” zegt ze, waarmee ze de algemene terughoudendheid benadrukt die veel instellingen nog steeds hebben tegenover psychedelica.

Voor de meeste studenten komt hun blootstelling aan psychedelica voort uit door studenten gedreven initiatieven zoals het IPN of programma’s zoals Just Say Know, een peer-to-peer drugsvoorlichtingsproject. Maar zelfs dan worden deze inspanningen geconfronteerd met aanzienlijke hindernissen. Juridische zorgen kunnen beperken wat studentengroepen daadwerkelijk kunnen bespreken. Volgens Brinkman moeten campussen hun beleid inzake drugsgebruik heroverwegen. Ze stelt dat universiteiten, in plaats van de politie te bellen wanneer een student een nare ervaring heeft, een meer ondersteunende aanpak zouden moeten kiezen door programma’s aan te bieden waar studenten veilig over hun ervaringen kunnen praten zonder angst voor schorsing of verwijdering.

Een van de uitdagingen is de aanhoudende angst — zowel bij scholen als ouders — dat leren over psychedelica studenten zou kunnen aanmoedigen om ze te proberen. Maar de ervaring van Brinkman suggereert het tegendeel. Ze heeft studenten gezien die lessen over psychedelica bijwoonden, de informatie fascinerend vonden, maar desondanks geen behoefte hadden om ermee te experimenteren. Sterker nog, ze gelooft dat educatie kan leiden tot verantwoordelijker gedrag en mensen kan helpen voorkomen dat ze in handen vallen van minder ethische beoefenaars.

Marissa heeft zelf wat ze in de les heeft geleerd gebruikt om vrienden te helpen die een nare ervaring hadden. “Deze cursussen voorkomen waarschijnlijk meer nare ervaringen dan mensen beseffen,” zegt ze. “Educatie kan levens redden — of op zijn minst de kwaliteit van leven verbeteren.” Acero ziet een reële kans voor campussen om psychedelische educatie te integreren in bestaande studentenprogramma’s, vooral voor degenen die worden opgeleid tot ambulancepersoneel of EHBO’er. Veel bachelorstudenten die een medische carrière ambiëren, doen ervaring op als vrijwillige hulpverlener, maar Acero merkt op dat zij niet getraind zijn in het omgaan met personen onder invloed van psychedelica. Het opnemen van psychedelische educatie in deze trainingen zou een groot verschil kunnen maken.

Hij stelt ook voor om seminarreeksen of introductiecursussen specifiek voor bachelorstudenten aan te bieden. Waarom? Omdat er, zoals hij opmerkt, een diversiteitsprobleem is binnen het veld van de psychedelica. Hoe hoger u op de academische ladder komt, hoe minder divers het wordt. Door u op bachelorstudenten te richten, heeft u een betere kans om meer ondervertegenwoordigde groepen met het vakgebied in contact te brengen.

Het echte probleem is echter het culturele stigma dat nog steeds rond psychedelica hangt. Veel studenten aarzelen om toe te geven dat ze geïnteresseerd zijn in het bestuderen van het onderwerp, uit angst dat mensen zullen aannemen dat ze zelf gebruikers zijn. Zoals Brinkman zegt: “Toen ik voor het eerst over mijn interesse begon te praten, klonk ik verdacht.” Maar via het IPN heeft ze het zelfvertrouwen en de terminologie gekregen om haar ambities op een professionele manier te bespreken.

Dus, wat kunnen studenten doen als ze geïnteresseerd zijn in psychedelica maar geen institutionele steun hebben? Chatterjee adviseert om te zoeken naar onderzoeksmogelijkheden in aangrenzende vakgebieden zoals psychologie of neurowetenschappen. Het is een manier om ervaring en vaardigheden op te doen die uiteindelijk kunnen worden toegepast op psychedelisch onderzoek. Brinkman voegt daaraan toe dat netwerken met professionals die al in het veld werkzaam zijn essentieel is. “Veel mensen in de psychedelische wereld zijn ontzettend gastvrij,” zegt ze. “Wees geduldig, maar uw naam bekendmaken is een geweldig begin.”