Waar komt de westerse psychedelische therapie precies vandaan?

Zijn de huidige methoden voor psychedelische therapie minder effectief dan die uit het verleden, of zijn we afgedwaald van hun oorspronkelijke doel?

In de jaren vijftig was de Britse psychiater Humphrey Osmond de pionier van het eerste westerse programma voor psychedelische therapie. Zijn vroege werk, samen met psychiater Abraham Hoffer, richtte zich op het begrijpen van schizofrenie vanuit een biochemisch perspectief. Zij veronderstelden dat hallucinogene verbindingen, vergelijkbaar met mescaline en adrenaline, werden aangemaakt in het lichaam van schizofrene patiënten. Hoewel deze theorie inmiddels is ontkracht, legde hun innovatieve perspectief de basis voor een bredere verkenning van het potentieel van psychedelica bij de behandeling van psychische aandoeningen — in het bijzonder alcoholisme.

Osmond en Hoffer begonnen te experimenteren met LSD als een potentieel hulpmiddel bij de behandeling van alcoholisme. Hun hypothese kwam voort uit de overtuiging dat LSD de effecten van delirium tremens (DT’s) kon nabootsen — een ernstige staat van alcoholonthouding die wordt gekenmerkt door hallucinaties, trillingen en psychische nood. Door een “dieptepunt” te simuleren, hoopten zij patiënten te inspireren om hun verslaving onder ogen te zien.

De opvattingen van Osmond evolueerden echter. Tegen 1965 verschoof zijn aanpak van chemische schoktherapie naar het gebruik van LSD om alcoholisten te helpen hun zelfbeeld te herzien. Deze methode was gericht op het bevorderen van een gevoel van onderlinge verbondenheid en gemeenschappelijke verantwoordelijkheid. Het uiteindelijke doel? Het katalyseren van diepgaande spirituele ervaringen — wat Osmond “white light”-momenten noemde — die alcoholisten in staat konden stellen hun leven weer op te bouwen.

Critici vragen zich af of het isoleren en synthetiseren van natuurlijk voorkomende verbindingen zoals DMT hun therapeutische kracht zou kunnen verminderen. Traditionele ayahuasca-brouwsels combineren bijvoorbeeld planten die DMT bevatten met natuurlijke MAO-remmers die de effecten verlengen. Daarnaast suggereert het “entourage-effect” dat de interactie van meerdere verbindingen in natuurlijke substanties hun algehele effectiviteit kan versterken. Hoewel de synthetische DMT van Entheon niet is ontworpen om de ayahuasca-ervaring te repliceren, vragen sommigen zich af of vitale elementen van plantgeneeskunde verloren gaan bij de overgang naar een in het laboratorium ontwikkelde behandeling.

Ondanks de uitdagingen en controverses richt Entheon Biomedical zich op het ontwikkelen van een praktische, toegankelijke therapie voor de behandeling van verslaving. Ko voorziet een toekomst waarin op DMT gebaseerde therapie beschikbaar is in klinische settings op voorschrift, geïntegreerd in lopende therapeutische relaties. Deze gecontroleerde aanpak is bedoeld om patiënten te helpen gezondere keuzes te maken, terwijl de intensiteit van de psychedelische reis wordt gematigd.

Ko erkent de diepgaande aard van psychedelische ervaringen en wijst op hun potentieel om mensen opnieuw te verbinden met hun gevoel van doelgerichtheid en de realiteit. Hoewel het vijf tot zeven jaar kan duren voordat de DMT-therapie van Entheon op de markt komt, markeert de ontwikkeling ervan een belangrijke stap in het hervormen van de manier waarop verslaving en psychische problemen worden behandeld.

Door een brug te slaan tussen eeuwenoude wijsheid en moderne wetenschap, hoopt Entheon een therapeutisch hulpmiddel te bieden dat de kern van het menselijk bestaan raakt — en tegelijkertijd deze levensveranderende ervaringen toegankelijk te maken voor een breder publiek.

De resultaten van Osmond waren veelbelovend. Bij de follow-up na drie maanden vertoonden LSD-deelnemers lagere percentages ernstig alcoholisme (36% vs. 44% in de controlegroep) en hogere percentages onthouding of verminderd drankgebruik (61% vs. 44%). Deze effecten hielden aan, zij het in verminderde mate, na 12 maanden. Moderne psychedelische onderzoeken, met name met psilocybine, hebben vergelijkbare resultaten laten zien voor aandoeningen zoals depressie — wat suggereert dat periodieke behandeling nodig is om de voordelen te behouden.

Belangrijk is dat de studie van Osmond ook de families van de deelnemers betrok. Interviews met hun echtgenotes boden aanvullende inzichten, zoals de positieve rimpeleffecten van de behandeling en aanbevelingen om naasten eerder in het proces te betrekken. Dit holistische perspectief ontbreekt grotendeels in de huidige psychedelische protocollen.

De huidige psychedelische therapie volgt vaak een klinisch model: patiënten liggen in isolatie, dragen oogmaskers en worden gemonitord door therapeuten. Hoewel effectief, ontbreken in deze aanpak de gemeenschappelijke en integratieve elementen van het programma van Osmond. Groepstherapie, afgestemd op cultureel passende peernetwerken, zou enkele beperkingen van het huidige model kunnen aanpakken — met name voor gemarginaliseerde gemeenschappen, zoals BIPOC-populaties, die te maken hebben met systemische barrières in de geestelijke gezondheidszorg.

Op de vraag waarom de methoden van Osmond tegenwoordig zelden worden toegepast, wijzen veel behandelaars op systemische uitdagingen zoals bureaucratie, financieringsbeperkingen en aansprakelijkheidskwesties. Niettemin herleeft de belangstelling voor groepstherapie. Recente studies zijn begonnen met het verkennen van het potentieel ervan, wat duidt op een langzame maar betekenisvolle verschuiving naar meer toegankelijke en gemeenschapsgerichte psychedelische behandelingen.

Terwijl we de toegang tot psychedelische therapie uitbreiden, is het cruciaal om de erfenis van Osmond in overweging te nemen. Zou het integreren van door peers aangestuurde groepsmodellen de behandelresultaten kunnen verbeteren? Zouden deze benaderingen meer inclusieve kaders kunnen creëren voor diverse populaties? Hoewel de huidige vorderingen indrukwekkend zijn, zou een terugkeer naar het holistische, gemeenschapsgerichte ethos van vroege programma’s onbenutte mogelijkheden kunnen bieden.

Wat denkt u?
Hoe kunnen we de kloof overbruggen tussen vroegere en huidige benaderingen van psychedelische therapie?